Blog

Welkom op de blog van Pastorgert.nl, waar ik verhalen deel en inzichten bied voor kerkverlaters, zoekers naar zingeving en iedereen die inspiratie zoekt. Ik hoop dat je met plezier kunt delen in mijn verhaal. 

Pastor buiten de kerk

'Als een kerk present wil zijn ‘in de buurt’, wordt vaak aan diaconale hulp gedacht. Waarom geen pastoraat of geloofsgesprek aanbieden, als een herkenbare dienstverlening, betaald door de kerk en beschikbaar voor iedereen? '

Zo eindigde ooit een column van Reina Wiskerke in het Nederlands Dagblad (juni 2020). Ik moest daaraan denken bij de huidige discussie in diezelfde krant over geestelijke verzorging buiten de kerk. Reina schreef in haar column van 25 maart jl. over het gevaar van ‘uitgeholde zielzorg’. Omdat kerken hun zielszorg ‘pasklaar’ zouden willen maken  om de ‘leegte op te vullen die secularisatie en onkerkelijkheid voortbrengen’. Zij deelde haar gedachten en zorgen n.a.v. het rapport van Tim Vreugdenhil en Maurice Lubbers over geestelijke zorg in Amsterdam.

Ik wil graag wat gedachten delen over geestelijke zorg buiten de kerk, maar dan vanuit een heel ander perspectief. Hoe goed zou het niet zijn als alle predikanten van hun kerkenraad en gemeente de opdracht krijgen om minstens één dagdeel buiten de kerk hun geestelijke zorg aan te bieden. 

Regelmatig lezen we over predikanten die stoppen met hun werk, leeggezogen en uitgeput door de torenhoge verwachtingen die er binnen de kerkmuren van hen zijn.

Ik heb misschien makkelijk praten nu ik met emeritaat ben en geen druk meer ervaar. Maar uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het zoveel nieuwe energie en perspectief oplevert als je als pastor regelmatig mensen buiten de kerk spreekt. Een bruidspaar dat de kerk is ontgroeid, begeleiden op hun weg naar een huwelijk met christelijke waarden. In de laatste levensfase met iemand meelopen die door de klappen van het leven God en kerk is kwijt geraakt, maar toch niet zonder God wil sterven. Maandelijks een pastorale wandeling met een transgender-mens die niet welkom is in de kerkgemeenschap en dan die wandeling afsluiten met een gezamenlijk gebed. Luisteren naar een leerkracht op een gereformeerde school die zelf al jaren niet meer in de kerk komt, maar dat mag niemand weten, want dan is ze d'r baan kwijt. Ze kan niet met God, maar eigenlijk ook niet zonder Hem. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Als 'pastor voor iedereen' hoefde ik me niet meer af te vragen of mijn werk er wel toe deed.

 

Maar nu de kerken nog! Ik deed en doe dit werk geheel op eigen initiatief. En er zijn gelukkig meer collega's die zich buiten de kerkelijke paden bewegen met hun pastorale gaven. Maar kerken die 'hun' dominee expliciet de taak meegeven om een aantal uren in de week er te zijn voor de mensen buiten de kerk, zijn er niet zoveel. Sterker, ik krijg wel eens het gevoel dat het toch wel heel bijzonder is om pastor te zijn buiten de kerk. Dat dat eigenlijk iets is voor een handjevol pioniers en hobbyisten.

 

Het zou toch gaaf zijn als 'onze' dominee de zegen van het pastoraat naar buiten de kerkgrenzen draagt! En veel predikanten kan het het plezier in hun werk teruggeven.

(2 april 2026)

 

Van kruis naar anker.

“Waarom draag jij eigenlijk een martelwerktuig om je nek?” Jaren geleden kreeg ik die vraag van een kerkganger die de hele kerkdienst tegen mij met mijn stropdas-vervangende kruis had moeten aankijken. Voor hem was het kruis waaraan Jezus stierf het grote voorbeeld van zinloos geweld. En hoe kun je daar nou mee te koop lopen? Een terechte vraag, die een leuk gesprek opleverde. Maar ik bleef mijn kruis dragen. Was overal ter wereld niet het kruis, al of niet met hangende Jezus, hèt symbool van het christelijk geloof?

Toch is die vraag altijd om me heen blijven hangen. En onlangs heb ik besloten om het kruis te vervangen door een anker. Na de zoveelste ervaring dat het kruis van Jezus werd gebruikt om mensen op te zadelen met een schuldcomplex. Om mensen klein te maken. Om mensen in te prenten hoe slecht ze zijn. Het kruis van Jezus waar we nederig en op onze knieën al onze zonden mogen brengen. Het kruis als de plek waar de Zoon van God zijn bloed gaf om te betalen voor onze zonden.

Ik kan me heel goed voorstellen dat dit soort zinnen vandaag grote vragen oproepen en geloofsovergave in de weg staan. Immers, moet ik me overgeven aan een God die bloed wil zien? Moet ik geloven in een Vader die uit liefde zijn eigen Zoon zulk verschrikkelijk lijden aandoet om andere mensen te redden? En vervolgens mensen die daar niet in kunnen of willen geloven naar een oord van eeuwige, helse pijnen verwijst? Dat is toch niet uit te leggen?

Natuurlijk kun je hierover dikke theologische bomen opzetten. Maar dat zit niet zo in mij. Ik heb besloten om niet meer een symbool te dragen dat op zijn minst dit soort vragen oproept. Ik denk dat we als christenen iets heel anders hebben om uit te stralen. In de lijn van Petrus: Wees altijd bereid om je te verantwoorden over de hoop die in je leeft (1 Petrus 3 : 15).

Daarom draag ik voortaan, als ik voorga in een kerkdienst, een anker. Als het symbool van HOOP. Dat heeft onze wereld vandaag nodig. Hoop die een mens inspireert tot verzet tegen zinloos lijden wat zo onvermijdelijk lijkt in deze wereld. Er is zinloosheid omdat God de wereld daaraan onderworpen heeft (Romeinen 8). Een moeder van 3 kinderen die na een lang ziekbed sterft. Een zwangere vrouw die stikt in een epilepsieaanval. Een man die wordt doodgereden door een vrachtwagen die niet meer op tijd kon stoppen, terwijl ik 10 seconden daarvoor nog op die plek reed. Alle ziektes en lijden die mijzelf en mijn gezin zijn overkomen in de afgelopen 30 jaar? Zinloos toch? Ondanks alle betekenis die je er misschien aan kunt geven!

In Romeinen 8 neemt Paulus niets van die zinloosheid weg. Maar in die zinloosheid is er plek voor hoop: “In dit alles zijn wij meer dan overwinnaars …”! Dat is HOOP. Hoop zegt iets over wat er nu nog niet is. Noem het vrede. Noem het rust. Noem het zin. Hoop is iets wat in de toekomst ligt. Waar je op vertrouwt. Wordt gedragen door beloften.

Dat verwoordt voor mij op dit moment veel meer de kracht van mijn geloof. Er is meer nodig dan dat kruis. Er is opstanding nodig, die mensen geboren doet worden tot een levende hoop(1 Petrus 1 : 3).

Een anker dus. Een anker dat ik uitgooi naar Boven. Beetje vreemd misschien, een anker in de lucht gooien. Maar geloven is nu eenmaal vreemd in deze vaak zo zinloze wereld. ‘Het is onze toevlucht vast te houden aan de hoop op wat voor ons in het verschiet ligt.’ (Hebreeën 6:18)

(18 maart 2026)

Geïnspireerd raken

Voor mij is de blog succesvol als mensen geïnspireerd raken. Ik hoop dat de artikelen je aan het denken zetten, je nieuwe ideeën geven en je aanmoedigen om je eigen pad te volgen. Veel leesplezier!