‘Als je er niet over praat, dan is het er ook niet’. Zo had haar omgeving gereageerd nadat ze haar verhaal verteld had. Niet dat de mensen dat zeiden, nee, ze zeiden juist helemaal niets meer. Het werd stil om haar heen. Blijkbaar kon de kerk het niet aan. En de familie ook niet. Dat ze zich een ander voelde dan haar lichaam haar elke dag vertelde. Volgens haar lichaam een man, maar in haar identiteit een vrouw. En sinds ze besloten had zich voortaan als een vrouw te kleden en een transitieproces in te gaan, voelde ze zich bevrijd en tegelijk steeds eenzamer. Want: ‘Als je er niet over praat, dan is het er ook niet’.
De negatie van haar verhaal betekende voor haar een afwijzing van wie ze was. In die eenzaamheid kwam ze bij me, getipt door een vriendin. Tijdens onze eerste wandeling formuleerde ze haar pastorale vraag: ‘Wil je naar mijn verhaal luisteren en dan met mij naar God toegaan? Want ik houd zo ontzettend veel van God!’ Zo maakten we elke maand een wandeling en vertelde ze wat haar bezig hield. Een eenzame vrouw, een sterke vrouw! Ze deed online een cursus om het zwijgen van wie haar dierbaar zijn te leren vergeven. En samen baden we en dankten we. Soms zonder woorden. Ons bidden was vaak niet meer dan een bewegen, een naar God toe bewegen.
Nu, jaren later, kwam ik haar weer tegen. Ze heeft haar weg gevonden als kunstenaar. Met mooie creaties vult ze de leegte die het zwijgen van anderen achterlaat.
Reactie plaatsen
Reacties